Konieczne jest, abyś uświadomił sobie jak najwyraźniej cel, do którego chcesz dążyć. Nie wystarczy tu powiedzieć sobie ogólnikowo: "Nie zadowala mnie takie życie, jakie wiodą wszyscy ludzie w otoczeniu, muszę znaleźć dla siebie coś więcej". Idzie o to, jak w twych wyobrażeniach wygląda to "coś więcej" i na czym ono polega. Jeżeli pragniesz więcej zadowolenia dla siebie, to go nie znajdziesz na tej ścieżce. Zwróć się wtedy do hatha jogi. Jeżeli wiedzie cię ciekawość poznania światów nadzmysłowych, to poznasz je na "ścieżce", ale dopiero wtedy, gdy przestaniesz pragnąć ich poznania. Jeżeli chcesz uzyskać władze magiczne, zdolności cudowne, uzyskasz je, ale dopiero wtedy, gdy będzie zupełnie wykluczone, że będziesz je kiedykolwiek chciał zużytkować w celach osobistych. Zatem, niewiele obiecuje ci ta ścieżka. Jeżeli jednak szukasz jej pomimo tego, a może właśnie dlatego, że nie obiecuje ci żadnych korzyści osobistych, to dorosłeś do niej naprawdę. Dorosłeś do niej, bo wyrosłeś z tego mniemania błędnego, jakoby mogła istnieć jakaś inna korzyść rzeczywista poza korzyścią ogółu...

Postanowiłeś już nieodwracalnie wstąpić na ścieżkę, wstąpić zaraz, od dzisiaj, wstąpić nie połowicznie tylko, lecz zupełnie. Gdyś sobie to powiedział poważnie i stanowczo, w głębi duszy odczułeś zaraz, jakby ci z barków spadł ciężar wielki, odczułeś przedsmak wyzwolenia, jakie cię czeka u końca ścieżki. Ale odczułeś zarazem coś jak strach święty, podobny temu, który się odczuwa przed śmiercią. Nie jest to obawa przed tym, co nastąpi, lecz poczucie, że będzie to coś wielkiego, coś niesłychanie doniosłego, czego nigdy dotychczas nie przechodziłeś. Ta cześć święta dla tego nieznanego i wielkiego, co cię czeka na ścieżce, niechaj ci będzie sprawdzianem, że już dorosłeś. Gdybyś jeszcze nie dorósł, przystępowałbyś do wrót ścieżki nie ze czcią świętą, nie z obawą, ale z tą pewnością siebie, jaką mają ludzie zarozumiali. To poczucie czci pielęgnuj w sobie i rozwijaj troskliwie, bo z niego rozkwitnie ci później jedna z władz najpotężniejszych.

Zaznajomiłeś się z ogólnymi zasadami ćwiczeń, na których polegają stopnie ścieżki i zrozumiałeś, że narządów niefizycznych nie można rozwinąć ćwiczeniami fizycznymi, ponadto zaczyna tworzyć się w twoim pojęciu obraz ogólny systemu, którym posługuje się każda szkoła tajemna. Jest to dosłownie ten sam system, którego przestrzega człowiek, gdy przystępuje do przebudowy domu. Przede wszystkim, oczyszcza go starannie ze wszystkich rzeczy niepotrzebnych i zawadzających. Dopiero po takim oczyszczeniu może zabrać się do właściwej pracy, czyli do wbudowywania cząstek z lepszego materiału w miejsce dawnych. Bez oczyszczenia nie mógłby się dostać do miejsc, nad którymi ma pracować, nie władałby przedmiotem swej pracy. Nie mógłby nawet zbadać, która część wymaga przebudowy.

Wiesz już, że "Jama", pierwszy stopień ścieżki, obejmuje "pięć przykazań", które uczniowie tajemni w Indiach musieli zachowywać już przed wstąpieniem na ścieżkę. Wiesz także, że przykazania te, obowiązujące ich w swoim znaczeniu dosłownym, są już dziś dla nas przepisami moralności najelementarniejszej. Przejdź jednak kolejno każde z tych przykazań i zastanów się nad wszystkim, co ono w sobie mieści, a zobaczysz, że nie są tak proste, jak się wydaje.

Uprawianie jamy miało za cel oczyścić twe ciała z przeszkadzających zanieczyszczeń. Usuwając je robisz wolne miejsce dla wbudowania w twe ciała zalet, które uprzednio nie mogły się w nich zmieścić. Wiesz już, że nijama obejmuje "szatsampatti", czyli sześć cnót zdefiniowanych ściśle jeszcze za czasów Śankaraczarji. Podobnie, jak w przypadku pięciu przykazań jamy, tak i pojęcie sześciu cnót rozszerzyło się znacznie od czasów staroindyjskich.

Niemowlę dlatego najpierw uczy się siedzieć, potem stać, a na końcu chodzić, bo do tych pozycji ciała dostosowuje swoje ciała niewidzialne. Taki porządek kolejny w układaniu ciała przy ćwiczeniach będziesz musiał zachować i ty, aby ćwiczenia odbywały się prawidłowo. Dla Indów pozycja ciała podczas ćwiczeń była warunkiem bardzo szczegółowo opracowanym, bo ciała te wdziewali na siebie dopiero od niedawna. Przepisy najbardziej drobiazgowe opracowała materialistyczna Hatha joga i np. dla pranajamy stworzyła aż 66 różnych pozycji ciała: 32 asany, 24 mudry i 10 kumbhak. Radża joga nie przywiązywała takiej wagi do ciała fizycznego, przepisywała zatem pozycję ciała swobodną na tyle, aby można ją było zachować bez zmiany przez czas dłuższy.

W swej "Ezoteryce" pisze Bławatska: "Pranajama oznacza dosłownie "śmierć oddechu", a przytłumiania go zakazują zgodnie nasi Mistrzowie. Nauka o "pięciu oddechach" ma dwa znaczenia i dwa zastosowania. Tantrikowie biorą ją dosłownie, ale Radża jogini stosują do oddechu myślowego czyli do oddechu woli jako wyłącznie wiodącego do najwyższych zdolności jasnowidztwa, do aktywności "trzeciego oka" i do uzyskania władz tajemnych. Hatha jogini używają pięciu tattw niższych, a Radża jogini zaczynają od stosowania trzech wyższych wyłącznie w celu rozwoju umysłu i woli, a pozostałych dopiero wtedy, gdy trzy tamte opanują w zupełności". Ustęp ten pomoże ci zrozumieć powody, dla których nie znajdziesz w tej książce żadnych wskazówek oddechowych, które powodują przyśpieszenie dojrzewania czakr (lotosów, padm) w twych ciałach niewidzialnych.