2. Pewne pojęcia wskazują na to, że coś pochodzi z kultury duchowej Wielkiej Indii, czyli Mahā - Bhārata, a to jest Bhārata z przyległościami, czyli cały indyjski krąg kulturowo-duchowy sięgający na Wschód aż po Filipiny i Nową Zelandię, czyli oceniczny szamanizm, a na Zachód aż po Egipt, Sudan i Zorbię. Dharma, to jedno z wielkich pojęć wskazujący na indyjski krąg kulturowy, podobnie jak Sādhana, czyli duchowa praktyka na ścieżce rozwoju wewnętrznego. Samo pojęcie Dharma oznacza zadanie, religię, obowiązek, cel i sens istnienia jako byt na tym ziemskim padole. Dharma to głębiej sens życia, cel dla którego rodzimy sie jako ludzkie istoty, przeżywamy życie i umieramy powracając do świata dusz przez wrota śmierci.  Bhārata pokazuje ogólne zręby tego celu i sens życia, którym jest dogłębne nauczenie się wielbienia Bóstwa podczas sytuacji ziemskiego życia, nauka czci i wielbienia Ziemi, na Ziemi, wielbienie w ziemskim wcieleniu. Życie to Ārti. Dhṛ - wsparcie, to sam rdzeń pojęcia Dharma, pokazujący, że taka religia dla ludzkości musi być dla ludzi po prostu codziennym wsparciem w ich dążeniach i działaniach. Z drugiej strony, Sādhanā - praktyka czyniona 2-3, a nawet 5 razy dziennie pokazuje, że to wsparcie się zjednuje z pomocą technik wielbienia, medytacji i modlitwy, bo z tegoż Sādhanā się składa wiodąc do stanu Sādhuḥ - Świętości, Czystości, Dobra. Dla ludzi z Wielkiej Indii, Święty, Sādhu, to po prostu samo ucieleśnienie wszelkiego Dobra, Dobrostanu.

4. Pochodzenie hinduizmu określane jest jako bezosobowe, co oznacza, że Matka Religii nie pochodzi od konkretnego z imienia założyciela. Hinduizm jest starożytny, wieczny, przedwieczny, i co za tym idzie nie jest wytworem jednego człowieka, a raczej wielu ponadosobowych istnień nazywanych Bogami, czy raczej starożytną kulturą duchową, dziełem Wszechducha, Ducha Świętego, Czystego i Mądrego. Hinduizm to religia mająca cechę  Apauruṣeya - co znaczy, że nie jest dziełem człowieczym, bo tak po prostu Puruṣa (Purusha) to Człowiek,  niebiański Praczłowiek, Pradusza czy indywidualny Byt. Hinduizm jest z pochodzenia  ponadosobowy, pozaosobowy i ponadczasowy, daltego jest Matką Religii, Matecznikiem Wiary i zawsze jako całość jest duchowym bogactwem, ponad kultami religijnymi pochodzącymi od konkretnych założycieli, takich jak Siddharta Gautama, Jezus Chrystus, Spitama Zaratusztra czy Abdallah Muhammad. Z punktu hinduizmu, takie kulty pochodzące od osób, będąc Pauruṣeya są czymś niższym z uwagi na swe niższe, foremne źródło. Sam hinduizm jest jako  Sanātana Dharma czymś wyższym niż kulty religijne puruszów (dusz wieszczych, proroków), czymś bardzo źródłowym, czymś stojącym o klasę wyżej i bliżej do ostatecznej Prawdy, Miłości, Współczucia i Wszechświatła. Z punktu Sanāthana Dharmy, religie takie jak, zaratusztrianizm, dżinizm, buddyzm, judaizm, chrystianizm, islam czy sikhizm to jeno marne i słabe, przez ludzi stworzone i przekazane odnogi Religii, tej Religii, która jest Odwieczną Drogą Bożą, Religii Przedwiecznej, którą w swej istocie jest hinduizm. Faktycznie do Sanātana Dharmy, do religii hinduistycznej w swych poszukiwaniach przychodzą wyznawcy, którzy “zęby zjedli” na poznawaniu rozmaitych dróg kultowych, takich jak, chrześcijaństwo czy islam, a masowe wręcz i publiczne przyjmowanie hinduizmu przez byłych wyznawców różnorodnych kultów, jedynie uwypukla nadrzędność hinduizmu, nad cząstkowymi, personalnymi co do źródła drogami religijnymi, drogami kultów, które są jak rzeki wiodące do Matki Religii.

5. Korzenie hinduizmu spoczywają w bardzo misteryjnych źródłach, a całą tajemnicą dróg kultowych, takich jak zaratusztrianizm, sikhizm, islam czy chrześcijaństwo jest głównie to, że spełniają one swe zadania wtedy, kiedy doprowadzą człowieka do odkrycia hinduizmu i przyłączenia do niebiańskiej, przedwiecznej Sanātana  Dharmy. Niestety oficjale nieduchowych, personalnych kultów religijnych, takich jak, judaizm mojżeszowy czy chrześcijaństwo bardzo wstydzą się do przyznania  przed swoimi owieczkami i barankami religijnymi, że jeśli ktoś potrzebuje głębszej wiary, musi zacząć Sādhanę, powracając do Źródła Religii, jakim jest Religia Indii, HINDUIZM. Kryzys religijny toczący kraje Zachodniej Europy i Ameryki od końca XX wieku kończy się dla tych osób, które w sposób poważny zaczynają poznawać Wedę, Itihasu, Purany, Brahmasutry, Bhagavadgitę Upaniszady i inne pisma misteryjne ogólnie znane jako hinduistyczne czy orientalne. Zbawienie zawsze przychodzi ze Wschodu, ale dla ludzi, którzy wychowali się na Biblii, bo to jest napisne w samej Biblii i w Koranie. Nie wolno nawracać tego, co jest Wschodem dla twórców Biblii czy Koranu, bo to czytelnicy tych dzieł mają doczytać sobie i uświadomić, że ich zbawienie przychodzi do nich ze Wschodu, z Indii, bo dla Jezusa, Mojżesza czy Muhamada, Indie to Wschód i ZBAWIENIE! Powrót do prawd wiary to nie tylko akceptacja reinkarnacji i wegetarianizmu, ćwiczeń oddechowych czy gimnastyki asan oraz mudr, ale też nabożeństwa oparte na Ogniowej Ofierze Wedyjskiej, odróżnianie Bóstw od demonów oraz Absoluta od Bogów i Bogiń czy Awatarów (Proroków). Nawrócenie to głębokie, misteryjne studia duchowe osadzone na całej kulturze wedyjskiej Aryanu!  Kulty powstały na obrzeżach Mahābhārata, Wielkiej Indii i są jedynie niższym, peryferyjnym zjawiskiem religijnym, niejako zewnętrznym do swej indyjskiej istoty - hinduizmu!

The Himalaya Master